కేవలం రంగు తక్కువగా ఉందనే కారణంతో శ్వేత అనే యువతిని పెళ్లి మండపంలోనే వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడు ఒక యువకుడు. కాలం గిర్రున తిరిగింది; అదే యువకుడు ఒక ప్రమాదంలో చిక్కుకుని ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉండగా, శ్వేత తండ్రి అతడిని రక్షించి ఇంటికి చేర్చాడు. శ్వేత చేసిన నిస్వార్థ సేవలు ఆ యువకుడి కళ్ళు తెరిపించాయి. తన తప్పును తెలుసుకున్న అతడు, శ్వేత తండ్రి కాళ్లపై పడి క్షమాపణ కోరి, ఆమెను మళ్ళీ పెళ్లి చేసుకుంటానని ప్రాధేయపడ్డాడు.

తొలుత తన తండ్రికి జరిగిన అవమానాన్ని తలచుకుని శ్వేత నిరాకరించినప్పటికీ, అతడి పశ్చాత్తాపాన్ని చూసి చివరికి మనసు మార్చుకుంది. ఎక్కడైతే అవమానం జరిగిందో, అదే వేదికపై అందరి సమక్షంలో వీరిద్దరూ ఒక్కటయ్యారు. రూపం కంటే గుణం గొప్పదని, రంగును చూసి మనుషులను అంచనా వేయడం తప్పని ఈ కథ నిరూపిస్తుంది. బాహ్య సౌందర్యం కంటే అంతర్గత సౌందర్యమే శాశ్వతమని చాటిచెప్పే గొప్ప ఉదాహరణ ఇది.