குழந்தை பருவத்தில் தாரைவார்க்கப்பட்ட அந்த வயல்வெளிகளும், சாக்லேட் நினைவுகளும் என்றும் மறைந்து விடுமா? சிறு வயதில் பெற்றோரிடமிருந்து பிரிந்த தீபக் சட்டோபாத்யாய, இன்று ஒரு வெற்றிகரமான பொறியாளராக இருந்தாலும், தனது பூர்வீக வேர்களைத் தேடி அலைகிறார். தட்சிண்தாரியின் ரயில்வே யார்டும், அங்குள்ள செடிகளும் இன்றும் அவரது கடந்த காலத்தை நினைவுபடுத்தி அழைக்கின்றன.

அடையாளம் தெரியாத இந்த தனிமை தீபக்கிற்கு மட்டுமல்ல, சமூகத்தில் பலரின் தீராத வேதனையாக உள்ளது. நைபால் முதல் குந்தேரா வரை, உலகின் பல புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்கள் தங்களின் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்த சுய அடையாளத்தையும், முகவரியையும் தேடுவதிலேயே கழித்துள்ளனர். தீபக்கின் இந்த தீவிர தேடல் அவரை தனது குடும்பத்தினருடன் சேர்க்குமா அல்லது மிலன் குந்தேரா கூறியது போல் ‘வாழ்க்கை வேறு எங்கோ’ என்பதுடன் முடிந்துவிடுமா?