முகலாயப் பேரரசி நூர்ஜஹான் அரச சமையலறையின் தரம் மற்றும் சுவையில் மிகுந்த கண்டிப்புடன் இருந்தார். உணவில் உப்பு கூடினாலோ அல்லது மணம் குறைந்தாலோ சமையல்காரர்களின் வேலை பறிபோகும் அளவிற்கு அவரது கோபம் கடுமையாக இருக்கும். அரச சமையலை அவர் வெறும் உணவாகப் பார்க்காமல், பேரரசின் கௌரவமாகவும் அதிகாரமாகவும் கருதினார்.

பாரசீக கலாச்சாரத்தை விரும்பிய நூர்ஜஹான், உணவில் குங்குமப்பூ மற்றும் பன்னீர் போன்ற நறுமணப் பொருட்கள் சரியான அளவில் இருப்பதை உறுதி செய்தார். ஜஹாங்கீரின் ஆரோக்கியத்தில் அக்கறை கொண்ட அவர், சுவையில் சிறு குறை கண்டாலும் அந்த உணவை நிராகரிப்பார். சமையலறையில் அவர் காட்டிய இந்த கண்டிப்பு அரச மரியாதையை நிலைநாட்டும் ஒரு வழியாகவே பார்க்கப்பட்டது.