இந்து மதத்தில், இறுதிச் சடங்குகள் ஆன்மாவின் இறுதிப் பயணத்தைக் குறிக்கும் மிகவும் புனிதமான மற்றும் முக்கியமான சடங்குகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்றன. கருட புராணத்தின் படி, இறந்தவரின் இறுதிச் சடங்கு என்பது தகனமாகும். இது ஒரு இந்துவின் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் பதினாறு சம்ஸ்காரங்களில் ஒன்றாகும். இருப்பினும், இதற்கு ஒரு விதிவிலக்கு உள்ளது – குழந்தைகள் மற்றும் சந்நியாசிகள் தகனம் செய்யப்படுவதில்லை. அதற்கான காரணம் இங்கே.

சடங்குகள் மற்றும் அவற்றின் ஆழமான பொருள்

கருட புராணத்தின் படி, ஒவ்வொரு சடங்கும் சில வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் ஆன்மீக விதிகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். இந்த சம்ஸ்காரங்கள் சரியாகச் செய்யப்பட்டால், இறந்த ஆன்மா அமைதியைக் கண்டறிந்து, மறுமையில் எளிதாக நுழைய உதவுகிறது. இந்து பழக்கவழக்கங்களின்படி, சாதாரண மக்கள் தகனம் செய்யப்படுகையில், குழந்தைகள் மற்றும் துறவிகள் பொதுவாக சமாதி பெறுகிறார்கள்.

குழந்தைகள் ஏன் தகனம் செய்யப்படுகிறார்கள், தகனம் செய்யப்படுவதில்லை
வேதங்களின்படி, ஒரு குழந்தை கருப்பையில் அல்லது இரண்டு வயதுக்கு முன் இறந்தால், அது தகனம் செய்யப்படுவதில்லை. இவ்வளவு இளம் வயதில் ஆன்மாவிற்கு உலக உடலுடன் எந்தப் பற்றுதலும் இல்லை, உலக இன்பத்தையோ துக்கத்தையோ அனுபவிப்பதில்லை என்று நம்பப்படுகிறது. எனவே, ஆன்மா உடலை விரைவாகவும் அமைதியாகவும் விட்டுச் செல்கிறது. இந்த காரணத்திற்காக, குழந்தைகள் பெரும்பாலும் தகனம் செய்யப்படுகிறார்கள் அல்லது சில சந்தர்ப்பங்களில், அவர்களின் உடல்கள் ஆறுகளில் மூழ்கடிக்கப்படுகின்றன.

துறவிகள் ஏன் தகனம் செய்யப்படுவதில்லை
துறவிகள் மற்றும் ஆன்மீக துறவிகள் உயிருடன் இருக்கும்போதே உலகப் பற்றைத் துறந்ததால் அவர்கள் தகனம் செய்யப்படுவதில்லை என்று கருட புராணம் விளக்குகிறது. அவர்கள் கடுமையான தவம் மற்றும் பக்தி மூலம் தங்கள் ஆசைகளை வெல்வதன் மூலம் தவம், பற்றின்மை மற்றும் ஆன்மீக ஒழுக்கத்தின் வாழ்க்கையை நடத்துகிறார்கள். எனவே, அவர்களின் உடல்கள் உலகப் பிணைப்புகளிலிருந்து விடுபட்டதாகக் கருதப்படுகின்றன, அதற்கு பதிலாக அவர்கள் தகனம் செய்யப்படுகிறார்கள் – இது அவர்களின் ஆன்மீக தூய்மையின் அடையாளமாகும்.