குளிர்காலம் தொடங்கும் போது, வளிமண்டல ஈரப்பதம் கணிசமாகக் குறைவதால், தோல் அதன் இயற்கையான நீரேற்றத்தை இழக்கத் தொடங்குகிறது. அறிவியல் ஆய்வுகளின்படி, வெப்பநிலை குறையும்போது காற்றின் ஈரப்பதம் 30-50% வரை குறையலாம். இந்த வறட்சியால், தோலின் மேல் அடுக்கான ‘ஸ்ட்ரேட்டம் கார்னியம்’ (stratum corneum) விரைவாக நீரை இழக்கிறது, இது தோலில் நுண்ணிய வெடிப்புகளை உருவாக்குகிறது. மேலும், இந்த காலகட்டத்தில் தோலின் தடுப்புப் புரதமான ‘ஃபிலாக்ரின்’ (filaggrin) பலவீனமடைவதால், தோல் வழியாக நீர் இழப்பு (TEWL) அதிகரிக்கிறது, இது வறட்சியை மேலும் தீவிரமாக்குகிறது.

குளிர்ந்த காலநிலையில் தோலின் இயற்கையான எண்ணெய் (சீபம்) உற்பத்தியும் குறைகிறது. ஆய்வுகளின்படி, நவம்பர் முதல் ஜனவரி வரை சீபம் அளவு சராசரியாக 20-30% வரை குறைகிறது. சீபம் குறைவதால், தோலின் பாதுகாப்பு அடுக்கு பலவீனமடைந்து, ஈரப்பதம் விரைவாக ஆவியாகிறது. மேலும், குளிர்ந்த மற்றும் வேகமான காற்று தோலின் மேற்பரப்பில் உள்ள இயற்கையான எண்ணெய்களை நீக்கிவிடுகிறது, இது உதடு வெடிப்பு மற்றும் தோல் எரிச்சலுக்கு முக்கிய காரணமாக அமைகிறது. இந்த அறிவியல் காரணிகளே குளிர்காலத்தில் தோலை வறண்டதாகவும், உணர்திறன் கொண்டதாகவும் ஆக்குகின்றன.