திருமணம் என்பது அன்பு மற்றும் மரியாதையின் பிணைப்பு. ஒரு துணையுடன் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குதல். ஆனால் பெண்கள் விரும்பினால் திருமணம் செய்து கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைக்காத பல நாடுகள் உள்ளன என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவர்களின் விருப்பங்களுக்கு பல்வேறு விஷயங்கள் தடையாக உள்ளன. அதனால்தான் இந்த நாடுகளில் கன்னிப் பெண்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது!

2010 ஆம் ஆண்டில், பிரபல குவைத் செய்தித்தாள் ‘அல் ராய்’ நடத்திய ஒரு கணக்கெடுப்பு அதிர்ச்சியளிக்கிறது. எகிப்தில் அதிக எண்ணிக்கையிலான திருமணமாகாத முஸ்லிம் பெண்கள் இருப்பதாக அறிக்கை கூறியது. அங்கு சுமார் 9 மில்லியன் திருமணமாகாத பெண்கள் உள்ளனர். இந்தப் பெண்கள் 24 முதல் 35 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். எகிப்துக்குப் பிறகு, அல்ஜீரியாவில் 4 மில்லியன் திருமணமாகாத பெண்கள் உள்ளனர். இந்த எண்ணிக்கை ஈராக்கில் 3 மில்லியன், ஏமனில் 200,000. சவுதி அரேபியா, துனிசியா மற்றும் சூடானில் கூட, சுமார் 1.5 மில்லியன் பெண்கள் இன்னும் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. கூடுதலாக, இந்த எண்ணிக்கை சிரியாவில் 70,000 ஆகவும், லெபனானில் 45,000 ஆகவும் உள்ளது.

இந்த நாடுகளில் திருமணமாகாத பெண்களின் எண்ணிக்கை ஏன் இவ்வளவு அதிகமாக உள்ளது என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இதற்கு முக்கிய காரணம், இந்த நாடுகளில் திருமண பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் சமூக நிகழ்வுகளின் செலவுகள் உயர்ந்து வருவதுதான். பெரும்பாலான குடும்பங்களுக்கு வரதட்சணை, பரிசுகள் மற்றும் விலையுயர்ந்த சம்பிரதாயங்களை வாங்குவது மிகவும் கடினமாகி வருகிறது. இதன் விளைவாக, பல திருமணங்கள் இறுதியில் நடைபெறுவதில்லை. இரண்டாவதாக, இந்த நாடுகளில் திருமண வாழ்க்கையில் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு இல்லாதது. திருமணத்திற்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையில் ஆண்களின் வன்முறை நடத்தை மற்றும் நுகர்வோர் மனப்பான்மை பெண்கள் திருமணம் செய்து கொள்வதை ஊக்கப்படுத்தியுள்ளது. மூன்றாவதாக, பெண்கள் இப்போது தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளாமல் திருமணத்தில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. எனவே, அவர்களில் யாரும் தங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் திருமணம் பற்றி அதிகம் கவலைப்படுவதில்லை.

‘அல் ராய்’ அறிக்கையில் மற்றொரு முக்கியமான விஷயம் எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ளது. ஜோர்டானில் பெண்களின் சராசரி திருமண வயது 30 இலிருந்து 32 வயதாக அதிகரித்துள்ளது. அரபு மற்றும் வளைகுடா நாடுகளில் ஒட்டுமொத்த சமூக சிந்தனையில் மாற்றம் காணப்படுகிறது என்பது பொய்யல்ல. பெண்கள் இப்போது திருமணத்தை விட தங்கள் வாழ்க்கைத் தொழிலுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் முக்கியமான முடிவுகளை எடுக்கக் கற்றுக்கொண்டனர். சமூகத்தில் இந்த மாற்றம் ஏற்கனவே மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கிவிட்டது.