இந்தியா ஒரு பரந்த நாடு, அதன் வரலாறும் சமமாக விரிவானது. பல்வேறு மன்னர்கள், சுல்தான்கள், மன்னர்கள், நவாப்கள் இங்கு ஆட்சி செய்துள்ளனர், மேலும் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வழியில் ஆட்சி செய்துள்ளனர். ஏனென்றால் மன்னரே எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்தினார், மேலும் அனைத்தும் மன்னரின் உத்தரவின் பேரில் செய்யப்பட்டன.

இப்போது நாம் காம உணர்வு பற்றிப் பேசப் போகிறோம். பண்டைய இந்தியாவிலும் வேத காலம் வரையிலும், இந்தியாவில் காம உணர்வு மிகவும் எளிமையான மற்றும் அடிப்படையான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கப்பட்டது. வாத்ஸ்யாயனரின் காமசூத்ரா காம உணர்வுகளை பல்வேறு வழிகளில் விளக்கியுள்ளது. மேலும், கஜுராஹோ கோயில்கள் காம உணர்வுகளின் வாழும் எடுத்துக்காட்டுகள். பண்டைய காலங்களில், மேற்கத்திய நாடுகளில் காம உணர்வும் காம உணர்வும் மிகவும் தவறாகப் பார்க்கப்பட்டன, அங்கு இவை அனைத்தும் பாவங்களாகக் கருதப்பட்டன. ஆனால் அந்த நேரத்தில் இவை இந்தியாவில் பொதுவான விஷயங்கள், இது இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற வரலாற்றை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இந்தியாவில் விபச்சாரம் இன்னும் பரவலாக உள்ளது, மேலும் அது சட்டத்தால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. இந்தியாவில் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இயங்கி வரும் சில விபச்சார விடுதிகள் இன்னும் உள்ளன. அவற்றில், மும்பை, கொல்கத்தா, மீரட், குவாலியர், டெல்லி ஆகிய சிவப்பு விளக்குப் பகுதிகள் முதலிடத்தில் உள்ளன.

முகலாயர் காலத்தில் விபச்சாரத்தின் வரலாற்றைப் பற்றிப் பேசினால், முகலாய ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் சொந்த இன்பம் மற்றும் பொழுதுபோக்குக்காக விபச்சாரத்தை நாடினர். இந்த விபச்சாரத்தை பேரரசரே ஆதரித்தார். முகலாயர்கள் பெண்களை தங்கள் செல்வத்தின் முக்கிய சொத்துக்களில் ஒன்றாகக் கருதினர். சான்றாக, அக்பரின் காலத்திலிருந்தே ஹரேம் பாரம்பரியம் இருந்து வருகிறது, மேலும் அது அக்பருக்குப் பிறகும் அவரது வாரிசுகளிடையே தொடர்ந்தது. வரலாற்று ஆதாரங்களின்படி, குடரோஜ் (பிரமோத் தினம்) நாளில், அக்பர் தனது குடிமக்களை தங்கள் வீட்டுப் பெண்களை வாசலில் நிர்வாணமாக நிற்க வைக்கும் ஒரு நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்ய கட்டாயப்படுத்தினார், இதனால் அக்பர் தனது அரண்மனைக்கு அந்த பெண்களில் மிகவும் அழகான பெண்களைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

அழகான பெண்களை அரண்மனைக்குள் கொண்டுவருவதற்கான மற்றொரு காரணம், அந்த நேரத்தில் சதி நடைமுறை பரவலாக இருந்ததாலும், சதியாகப் போகும் பெண் பேரரசரின் உத்தரவின் பேரில் அரண்மனைக்குள் கொண்டு வரப்பட்டதாலும் ஆகும். பெண்ணின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதும், பேரரசரின் காமத்திற்கு ஆளாக மாறுவதும் இதன் நோக்கமாகும்.

தனது கடைசி சுயசரிதையில், “எனக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தால், நான் எந்தப் பெண்ணையும் என் அரண்மனைக்குள் கொண்டு வந்திருக்க மாட்டேன்” என்று அக்பர் ஒப்புக்கொண்டார்.

ஒரு முகலாய ஆட்சியாளர் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட ராணிகளை மணப்பார், மேலும் அந்தப் பெண்களை தனது அரண்மனையின் அலங்காரமாக மாற்றுவதற்காக எப்போதும் புதிய அழகான பெண்களைத் தேடிக்கொண்டிருப்பார் என்பதிலிருந்தும் முகலாய மன்னர்களின் காமம் தெளிவாகிறது. ஒரு ஆதாரத்தின்படி, ஷாஜகான் தனது அரண்மனையில் மொத்தம் 8000 காமக்கிழத்திகளைக் கொண்டிருந்தார், அதை அவர் தனது தந்தையிடமிருந்து பெற்றார். அக்பர், ஜஹாங்கிர், ஷாஜகான், ஔரங்கசீப் போன்ற உயர்மட்ட முகலாய ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் காமத்திற்கு பெயர் பெற்றவர்கள்.

எனவே, முகலாய காலத்தில் கலைக்கும் படைப்புக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டாலும், காம உணர்வு மற்றும் பாலுணர்வும் அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு சிறப்பு இடத்தைப் பிடித்திருந்தது என்று கூறலாம்.